بشر ، به‌ندرت وارث يك ميراث فرهنگى شده است كه به علت اصالت ، عمق ، شمول و عموميت انديشهء بنيانگزار آن ، همچنان پايدار بماند و از آنِ همهء انسانها گردد . بسيارى از ميراث‌هاى فرهنگى ، به‌علت فقدان اين راز جاودانگى ، پس از به پايان رساندن دوره خود ، تأثير خود را هم از دست داده و به دنياى خاموشى و فراموشى رهسپار شده‌اند . * * * . . . آرى « نهج‌البلاغه » امام على ( ع ) يك ميراث فرهنگى ماندگار ، يك اثر انسانى جاودانه‌ايست كه محتواى آن محدود به « مكان » نيست و « زمان » نيز نمىتواند در آن تأثيرى بگذارد زيراكه « نهج‌البلاغهء » امام على ( ع ) براى يك گروه ، يك ملت ، يك مذهب و يك نژاد بوجود نيامده است و عموميت محتواى آن در برگيرنده همه انسانيت است ، در هر مكان و هر زمانى كه باشد : مثلًا « نهج‌البلاغه » خواستار و هوادار اجراى حق و عدالت درباره همه افراد بشرى ، مسلمان و غيرمسلمان است . . . « اما اخ لك فىالدين ، او نظير لك فىالخلق » و به همين سبب از آنِ همه است و در دل همگان جاودانه مانده و خواهد ماند . علاوه بر عمق ، اصالت و عموميت محتواى « نهج‌البلاغه » امام على ( ع ) بيان معجزآساى آن نيز يكى از اسرار « خلود » آنست ، چراكه اين بيان به‌طور مطلق ، بخاطر سود شخصى يا يك انگيزه مادى و يا در ستايش يك حاكم به كار نرفته است ، بلكه بيان و اعجاز سخن امام در « نهج‌البلاغه » براى خدمت به خلق - همه خلق - به كار گرفته شده است .